Enerji santralına ekserji analizinin uygulanması





































































































güçtür. Çünkü, bir coğrafik bölgeden diğerine ve hatta aynı coğrafik bölge içinde bile kompozisyonu önemli ölçüde değişmektedir.
Yanma, bir yakıtın oksitlenmesini ve büyük miktarda enerjinin açığa çıkmasını sağlayan bir kimyasal reaksiyon türüdür. Yanma proseslerinde en sık kullanılan oksitleyici, serbest ve kolaylıkla kullanılabildiğinden havadır. Saf oksijen ise, sadece havanın kullanılamadığı kesme ve kaynak gibi özel uygulamalar için kullanılmaktadır. Normal olarak bir yanma odasına giren hava, bir miktar su buharı ya da nem içermektedir. Yanma proseslerinin birçoğu için hava içindeki nem inert bir gaz olarak davranır. Çok yüksek proses sıcaklıklarında ise bir miktar su buharı, Hı ve 02’ne ayrılır.
Yanma prosesi sırasında, reaksiyon öncesinde varolan bileşenlere reaktanlar, reaksiyon sanrasında oluşan bileşenlere de ürünler denilmektedir. Yanma olayını başlatmak için yakıtın tutuşturma sıcaklığının üzerine çıkılmalı ve yakıt-hava oranları uygun bir aralık içinde olmalıdır. (Çengel ve Boles, 1994)
Şekil 2.2’de gösterildiği gibi, farazi olarak tersinir, izotermal ve izobarik şekilde kararlı-durum prosesi uygulanan bir fosil yakıtın ekserjisini tanımlamak uygun olacaktır. Yakıt, oksitleyici ve reaksiyon ürünleri ( C02, H20, S02 ve Nı ) standart sıcaklık ve basınç şartlarında olmayabilen gerçek termodinamik çevre ile termal ve mekanik olarak denge halinde olması gerekir. Reaksiyon ürünlerinin karışmadan (saf halde) reaksiyon odasını terk ettikleri kabul edilir. Tersinir reaksiyon prosesi için enerji, entropi ve ekserji dengeleri yakıtın molar kimyasal ekserjisini ortaya
çıkarırlar.
15



30. SAYFAYA BENZER SAYFALAR

tabs_sener_yagiz_191898 - Sayfa
...


30. SAYFA ICERIGI

güçtür. Çünkü, bir coğrafik bölgeden diğerine ve hatta aynı coğrafik bölge içinde bile kompozisyonu önemli ölçüde değişmektedir.
Yanma, bir yakıtın oksitlenmesini ve büyük miktarda enerjinin açığa çıkmasını sağlayan bir kimyasal reaksiyon türüdür. Yanma proseslerinde en sık kullanılan oksitleyici, serbest ve kolaylıkla kullanılabildiğinden havadır. Saf oksijen ise, sadece havanın kullanılamadığı kesme ve kaynak gibi özel uygulamalar için kullanılmaktadır. Normal olarak bir yanma odasına giren hava, bir miktar su buharı ya da nem içermektedir. Yanma proseslerinin birçoğu için hava içindeki nem inert bir gaz olarak davranır. Çok yüksek proses sıcaklıklarında ise bir miktar su buharı, Hı ve 02’ne ayrılır.
Yanma prosesi sırasında, reaksiyon öncesinde varolan bileşenlere reaktanlar, reaksiyon sanrasında oluşan bileşenlere de ürünler denilmektedir. Yanma olayını başlatmak için yakıtın tutuşturma sıcaklığının üzerine çıkılmalı ve yakıt-hava oranları uygun bir aralık içinde olmalıdır. (Çengel ve Boles, 1994)
Şekil 2.2’de gösterildiği gibi, farazi olarak tersinir, izotermal ve izobarik şekilde kararlı-durum prosesi uygulanan bir fosil yakıtın ekserjisini tanımlamak uygun olacaktır. Yakıt, oksitleyici ve reaksiyon ürünleri ( C02, H20, S02 ve Nı ) standart sıcaklık ve basınç şartlarında olmayabilen gerçek termodinamik çevre ile termal ve mekanik olarak denge halinde olması gerekir. Reaksiyon ürünlerinin karışmadan (saf halde) reaksiyon odasını terk ettikleri kabul edilir. Tersinir reaksiyon prosesi için enerji, entropi ve ekserji dengeleri yakıtın molar kimyasal ekserjisini ortaya
çıkarırlar.
15

İlgili Kaynaklar







single.php