Kronik hepatit B hastalarında interferon alfa 2b+ lamivudin kombinasyon tedavisinin etkinliği
































































2001). Bütün bu yan etkiler zaten sınırlı olan cevabı olumsuz yönde etkiler ve %1040 vakada interferon dozunu azaltmak gerekir.
İnterferon tedavisinin kontrendikasyonları: 1-Dekompanse siroz 2-Ciddi kardiovasküler hastalık 3-Böbrek yetmezliği 4-İntihar eğilimi olan hastalar 5-Ciddi lökopeni veya trombositopeni 6-Gebelik veya laktasyon 7-Otoimmun hastalıklar 8- Üreme çağındaki bir kadının tedavi süresince kontrapsepsiyon kullanmayı kabul etmemesi (Sümbül M, 2005)
PEG-İNTERFERON: Pegilasyon teknolojisi, interferon molekülüne bir polietilen glikol polimerinin bağlanması ile uzamış plazma ömrüne sahip interferonların oluşturulmasını sağlamıştır.
NUKLEOZİD ANALOGLARI
Nukleozid analogları, sellüler DNA polimerazlara bağlanmak için doğal subsratlarla yarışan, yeni yapılmakta olan DNAya bağlandıklarında ise DNA zincir sentezini durdurup viral replikasyonu susturan bileşiklerdir (DNA polimeraz inhibitörleri). Çoğu nukleozid analogları sitoplazmada bulunan enzimler tarafından nukleozid 5trifosfatlara fosforillenir; ardından virus spesifik polimerazlar ile etkileşir. Her bir nukleozid analoğu kendine özgü metabolik ve farmakolojik özellikleri ile etkinlik gösterirken, toksisite açısından farklılıklar görülür.
Hepatit B tedavisinde ilk denenen DNA polimeraz inhibitörleri adenin arabinozid ve aköz monofosfat türevidir. Her ikisi de sınırlı etkileri ve nöromüsküler toksisiteleri nedeniyle tedavide kendilerine uzun süreli yer bulamamışlardır (Beşışık F, 2007).



36. SAYFAYA BENZER SAYFALAR

Kronik hepatit B hastalarında Lamivudin ile Pegile İnterferon Alfa 2 tedavilerinin karşılaştırılması - Sayfa 71
1.İmmun modulatörler (alfa interferon ve pegillenmiş formları) 2.Viral polimeraz inhibitörleri (nukleosid ve nukleotid analogları) Anti-HBV tedavilere farklı tip yanıtlar tanımlanmıştır. Virolojik yanıt diyebilmek için HBV DNA <103-4 olmalı; tedavinin en geç 12.haftasında, viral yükte bazale göre en az 1 log10 kopya/ml azalma sağlanmalıdır. ALT normalleşmesi biyoşimik yanıt; inflamatuvar aktivite ...
Kronik hepatit B hastalarında Tenofovir kullanımı ile T lenfosit alt gruplarının değişimi - Sayfa 15
etkilerini endojen salgılanan HBeAg ye karşı gösterirler. HBeAg düzeyi yeterince yükseldiğinde HBeAg’ ye özgün T hücreleri oluşur, karaciğer hasarı ve HBeAg salgılayan hücrelerin ortadan kaldırılmasını sağlar. HBeAg kanda ortadan kalktığında T hücreleri başlangıçtaki hallerine dönerler. Kronik HBV enfeksiyonlu hastalarda kandan farklı olarak karaciğer içinde HBV özgün T hücreleri kolaylıkla saptan...
Kronik hepatit B infeksiyonlu hastalarda metabolik sendrom prevalansı ve metabolik sendromun karaciğer fibrozisi üzerine etkisi - Sayfa 41
İnterferonların Yan Etkileri: 1-Sistemik Yan Etkiler: İlaç alımından birkaç saat sonra ateş, üşüme, bulantı, kusma, ishal görülebilir. Ateş tedavi öncesi verilen antipiretiklerle kontrol edilebilir. Saç dökülmesi, hipersensitivite, lokal erimatöz reaksiyonlar gözlenebilir. % 10 kadar hastada kilo kaybı görülebilir 2-Hematolojik Yan Etkiler: Trombosit, beyaz küre ve hematokritte düşm...

36. SAYFADAKI ANAHTAR KELIMELER

tedavi
olan
analogları
polimeraz
viral
replikasyonu


36. SAYFA ICERIGI

2001). Bütün bu yan etkiler zaten sınırlı olan cevabı olumsuz yönde etkiler ve %1040 vakada interferon dozunu azaltmak gerekir.
İnterferon tedavisinin kontrendikasyonları: 1-Dekompanse siroz 2-Ciddi kardiovasküler hastalık 3-Böbrek yetmezliği 4-İntihar eğilimi olan hastalar 5-Ciddi lökopeni veya trombositopeni 6-Gebelik veya laktasyon 7-Otoimmun hastalıklar 8- Üreme çağındaki bir kadının tedavi süresince kontrapsepsiyon kullanmayı kabul etmemesi (Sümbül M, 2005)
PEG-İNTERFERON: Pegilasyon teknolojisi, interferon molekülüne bir polietilen glikol polimerinin bağlanması ile uzamış plazma ömrüne sahip interferonların oluşturulmasını sağlamıştır.
NUKLEOZİD ANALOGLARI
Nukleozid analogları, sellüler DNA polimerazlara bağlanmak için doğal subsratlarla yarışan, yeni yapılmakta olan DNAya bağlandıklarında ise DNA zincir sentezini durdurup viral replikasyonu susturan bileşiklerdir (DNA polimeraz inhibitörleri). Çoğu nukleozid analogları sitoplazmada bulunan enzimler tarafından nukleozid 5trifosfatlara fosforillenir; ardından virus spesifik polimerazlar ile etkileşir. Her bir nukleozid analoğu kendine özgü metabolik ve farmakolojik özellikleri ile etkinlik gösterirken, toksisite açısından farklılıklar görülür.
Hepatit B tedavisinde ilk denenen DNA polimeraz inhibitörleri adenin arabinozid ve aköz monofosfat türevidir. Her ikisi de sınırlı etkileri ve nöromüsküler toksisiteleri nedeniyle tedavide kendilerine uzun süreli yer bulamamışlardır (Beşışık F, 2007).

İlgili Kaynaklar







single.php