Kronik hepatit B hastalarında Lamivudin ile Pegile İnterferon Alfa 2 tedavilerinin karşılaştırılması



































































































































5.GİRİŞ VE AMAÇ
Dünyada 350 milyon HBV taşıyıcısı bulunmaktadır (149) ve hepatit B dünyayı tehdit eden sağlık unsurları arasındadır. İnaktif HBV aşısının kullanımı ile birlikte bu virus ile mücadelede önemli yol alınmıştır, ancak gelişmekte olan ve geri kalmış ülkelerde önemli halk sağlığı sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. Kronik hepatit Bnin önemi progresif olarak karaciğer hasarı yaparak son dönem karaciğer yetersizliğine kadar ilerlemesi ve ölümle sonuçlanmasıdır. HBVü siroz zemininde veya siroz olmaksızın HCC gelişimi riskindeki artış yapmaktadır. HBV enfeksiyonun doğal seyrine bakıldığında enfeksiyon, perinatal ve çocukluk döneminde alındığında %90 oranında kronikleşmekte bu da karaciğer sirozu ve HCC gelişimi ile sonuçlanmaktadır. Bu tablo HBV yüzey antijen taşıyıcılık oranı %5-6 olan ve bu yolla bulaşın önem kazandığı ülkemizde önemli bir halk sağlığı sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. HBV taşıyıcılarının özellikle Akdeniz Ülkelerinde %40-80 oranında precore mutant olduğu bilinmektedir (154). Precor mutant (HBeAg negatif) virus ile enfekte KHB hastalarının progresif kronik karaciğer hastalığı ve siroz oluşum riskinin daha yüksek olduğunu göstermiştir (155, 156). Bu nedenle kronik hepatit Bde HBeAgnin önemi vardır.
Günmüzde en önemli sağlık sorunlarından biri olmaya devam eden Kronik B hepatitinin tedavisinde onaylı 5 ilaç vardır. Standart interferon, pegile interferon, lamivudin, adefovir, ve entekavirdir. Esasında hem kullanım hemde etki şekilleri yönünden 2 grup ilaçtan söz edilebilir: İnterferonlar ve Nükleos(t)id analogları. Bu ilaçlar tek başına ya da kombine olarak kullanılabilir. İnterferonlar antiviral immunomodulatör ve anti proliferatif etkiye sahipken, nükleozid/nükleotid analogları HBV polimerazını etkileyerek antiviral etki gösterirler (149-151). Tedaviye yanıt değerlendirildiğinde ilk kullanılan ajan olan interferon (IFN) tedavilerinde düşük kalıcı yanıt oranı ve ciddi yan etkiler ortaya çıkmıştır (152, 153). Nükleotid analoğu olan lamivudin kullanıldığında başlangıçta yüksek tedavi sonu yanıt ve önemsiz yan etkilerle avantajlı gibi görünse de ilaç kesildiğinde %80-90lara varan nüks ve uzun süreli ilaç kullanımında ise ilaca rezistans sorunu karşımıza çıkmıştır. İlaç kesme zamanının özelliklede Anti HBe pozitif hastalarda daha belirgin olmak üzere bilinememesi HBV tedavisinin günümüzdeki çıkmazıdır. Bu nedenle de kombinasyon tedavilerinin özellikle IFNlarla kombinasyonun düşük direnç ile ilişkili olabileceği bildirilmektedir.
Pegile interferonlar, kronik C hepatitinde başarılı olur olmaz B hepatitinde kullanmış ve ilk olarak gerçekleştirilen bir faz II çalışmasında HBe Ag pozitif kronik hepatit B hastalarında %33 lük bir HBe serokonversiyonu sağlanmıştır (170). HBe pozitif Kronik
9



9. SAYFAYA BENZER SAYFALAR

Kronik HBEAg negatif ve pozitif hepatit B hastalarında Pegile interferon Alfa 2 A (180 Mcg/hafta) tedavisinin adefovir dipivoksil(10 mg/gün) tedavisi ile karşılaştırılması - Sayfa 37
23 Kısaltmalar ALT, alanin aminotransferaz; NÜS, normalin üst sınırı; IFN- α, interferon alfa, Peg IFN- α pegile interferon alfa; LAM, lamivudin; ADV,adefovir; ETV,entekavir;LdT,telbivudin. 25 nolu kaynaktan alınmıştır. Kronik hepatit B tedavisinin amaçları HBV replikasyonunun kalıcı olarak baskılanması ve karaciğer hastalığının hafifletilmesdir. Tedavide esas hedef ise sirozun,karaciğer yetmez...
Hepatit hastalarında sağlıkla ilişkili yaşam kalitesinin değerlendirilmesi - Sayfa 21
(2) Klasik interferonların toplam dozu haftada 30 milyon, ayda 120 milyon üniteyi geçemez. (3) Erişkin hastalarda interferonlar ve pegile interferonlar ALT değeri normalin üst sınırının 2 katını geçen ve HBV DNA ≤ 107 kopya/ml (2.000.000 IU/ml) olan hastalarda kullanılabilir. İnterferonlar ve pegile interferonlar kronik hepatit B hastalarında en fazla 48 hafta süreyle kullanılabilir. (4) 2-18 ya...
Kronik Hepatit B'li hastalarda Pegile İnterferon tedavi etkinliğinin retrospektif değerlendirilmesi - Sayfa 34
veri bulunmamaktadır. HBeAg pozitif hastaların aksine, interferon alfa tedavisi kesildikten sonra hastalığın HBeAg negatif hastalarda sıklıkla tekrarladığı ve kalıcı yanıtların sadece %15 ile %30 oranında saptandığı bildirilmektedir. Uzun dönem tedaviye yanıt verenlerin yaklaşık %20’sinde HBsAg’nin 5 yıllık takip sonrası kaybolduğu ve siroz, HCC ve karaciğere bağlı ölüm olaylarının görülme riskini...

9. SAYFADAKI ANAHTAR KELIMELER

pegile
interferon
kronik
anti
hepatit
pozitif


9. SAYFA ICERIGI

5.GİRİŞ VE AMAÇ
Dünyada 350 milyon HBV taşıyıcısı bulunmaktadır (149) ve hepatit B dünyayı tehdit eden sağlık unsurları arasındadır. İnaktif HBV aşısının kullanımı ile birlikte bu virus ile mücadelede önemli yol alınmıştır, ancak gelişmekte olan ve geri kalmış ülkelerde önemli halk sağlığı sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. Kronik hepatit Bnin önemi progresif olarak karaciğer hasarı yaparak son dönem karaciğer yetersizliğine kadar ilerlemesi ve ölümle sonuçlanmasıdır. HBVü siroz zemininde veya siroz olmaksızın HCC gelişimi riskindeki artış yapmaktadır. HBV enfeksiyonun doğal seyrine bakıldığında enfeksiyon, perinatal ve çocukluk döneminde alındığında %90 oranında kronikleşmekte bu da karaciğer sirozu ve HCC gelişimi ile sonuçlanmaktadır. Bu tablo HBV yüzey antijen taşıyıcılık oranı %5-6 olan ve bu yolla bulaşın önem kazandığı ülkemizde önemli bir halk sağlığı sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. HBV taşıyıcılarının özellikle Akdeniz Ülkelerinde %40-80 oranında precore mutant olduğu bilinmektedir (154). Precor mutant (HBeAg negatif) virus ile enfekte KHB hastalarının progresif kronik karaciğer hastalığı ve siroz oluşum riskinin daha yüksek olduğunu göstermiştir (155, 156). Bu nedenle kronik hepatit Bde HBeAgnin önemi vardır.
Günmüzde en önemli sağlık sorunlarından biri olmaya devam eden Kronik B hepatitinin tedavisinde onaylı 5 ilaç vardır. Standart interferon, pegile interferon, lamivudin, adefovir, ve entekavirdir. Esasında hem kullanım hemde etki şekilleri yönünden 2 grup ilaçtan söz edilebilir: İnterferonlar ve Nükleos(t)id analogları. Bu ilaçlar tek başına ya da kombine olarak kullanılabilir. İnterferonlar antiviral immunomodulatör ve anti proliferatif etkiye sahipken, nükleozid/nükleotid analogları HBV polimerazını etkileyerek antiviral etki gösterirler (149-151). Tedaviye yanıt değerlendirildiğinde ilk kullanılan ajan olan interferon (IFN) tedavilerinde düşük kalıcı yanıt oranı ve ciddi yan etkiler ortaya çıkmıştır (152, 153). Nükleotid analoğu olan lamivudin kullanıldığında başlangıçta yüksek tedavi sonu yanıt ve önemsiz yan etkilerle avantajlı gibi görünse de ilaç kesildiğinde %80-90lara varan nüks ve uzun süreli ilaç kullanımında ise ilaca rezistans sorunu karşımıza çıkmıştır. İlaç kesme zamanının özelliklede Anti HBe pozitif hastalarda daha belirgin olmak üzere bilinememesi HBV tedavisinin günümüzdeki çıkmazıdır. Bu nedenle de kombinasyon tedavilerinin özellikle IFNlarla kombinasyonun düşük direnç ile ilişkili olabileceği bildirilmektedir.
Pegile interferonlar, kronik C hepatitinde başarılı olur olmaz B hepatitinde kullanmış ve ilk olarak gerçekleştirilen bir faz II çalışmasında HBe Ag pozitif kronik hepatit B hastalarında %33 lük bir HBe serokonversiyonu sağlanmıştır (170). HBe pozitif Kronik
9

İlgili Kaynaklar







single.php