Pullluk uç demirlerindeki aşınmaların belirlenmesinde görüntü işleme tekniğinden yararlanma olanakları





































































17

Çizelge 2.1. Orjinal Durumdaki Malzemeler İle Sertleştirilmiş Malzemelerin Aşınma Değerleri (g/m)

Çelik Cinsi

Orijinal Durumda

Sertleştirilmiş Durumda

SAE 950-C

398,81

36,34

DIN 17100 St 52-3

201,12

48,38

Sandwich Çeliği

123,95

50,10

Foley ve ark. (1988), yaptıkları çalışmada tarım topraklarında alüminyum oksitli seramik kaplamalı dipkazanın aşınma performansını test etmişlerdir.
Yaldız (1990), pulluk uç demirlerinin uygun malzemeler ve ısıl işlemlerle aşınmaya olan etkilerini incelemiştir. Denemeler 180 dalık bir tarlada ve 3 gövdeli bir pullukla gerçekleştirilmiştir. Aşınma miktarları 2 gram hassasiyetindeki elektronik tartıyla, ağırlık bazında bulunmuştur. Yapılan denemeler ve laboratuvar incelemeleri sonucunda; yüksek miktardaki malzeme sertliğinin, aşınma direncini arttırdığı bulunmuştur. Ön gövdedeki aşınmanın daha fazla olduğu saptanmıştır.
Yu ve Bhole (1990), toprak işleme aletlerini tabi tutabilecekleri, toprak karakteristiklerini değiştirip kontrol edebilecekleri, bir prototip aşındırma test cihazı yapmışlardır. Gerçekleştirilen ilk deneylerde cihaz olumlu sonuç vermiştir.
Çoğay (1992), pulluk uç demirlerindeki aşınmaları belirlemek için tarla denemeleri yapmış ve ağırlık kayıpları ile keskin kenar kalınlıkları arasındaki ilişkileri incelemiştir. Aşınmayı önlemek için en etkin yüzey sertleştirme yöntemlerini bulmaya çalışmıştır. Uç demirlerinde sert karbürlerle bölgesel sertleştirmeler yapılarak, uç demirlerinin sertliği arttırılmış ve sonuçta malzemedeki aşınma en az düzeye indirilmiştir.
Kufel ve Wierzcholski (1993), yaptıkları çalışmada, pulluk gövdelerinin çatıya sabit ve esneyebilir bağlanmasının, uç demiri aşınmasına ne yönde etki edeceğini araştırmışlardır. Tarla denemeleri, yapısal değişiklik gösteren iki farklı model pulluğun çalışmalarını kapsamaktadır. Deney sonuçlarına göre, çatıya esnek bağlanan pulluktaki uç demirlerinde, çatıya sabit bağlanan pulluktaki uç demirlerine göre daha az aşınma gerçekleşmiştir.
Salokhe ve ark. (1993), tarımsal uygulamalarda emaye kaplamaları araştırmışlardır. Emaye kaplı ekipmanların toprak içinde çalışırken, sürtünmeyi,



17. SAYFAYA BENZER SAYFALAR

Pulluk uç demirlerinde kullanılan borlanmış aısı 1050 çeliği ile aısı 1020 çeliğinin aşınma ve bazı mekanik özellikler yönünden karşılaştırılması - Sayfa 42
Yaldız (1990), kulaklı pullukların uç demiri yapılımda kullanılan üç farklı türden çelik malzemenin özelliklerine en uygun ısıl işlemleri uygulayarak tarla koşullarında denemiştir. Test ettiği pulluk uç demirlerinde malzeme sertliğinin artışı ile ters orantılı olarak aşınmanın azaldığını tespit etmiştir. Par ve Komaç (1990), değişik darbe enerji ileri yüklenerek yüzeyi sertleştirilmiş östenitik m...
Bor yayınımıyla yüzeyi sertleştirilmiş çeliklerin aşınmaya karşı dayanımlarının ve pulluk uç demirlerinde uygulama olanaklarının araştırılması - Sayfa 41
24 çeliklerden yapıldıklarını belirtmişlerdir. Bir tribolojik sistem içinde düşünüldüğünde, malzemeden kaynaklanan özellikler kadar toprağın fiziksel yapısının, yoğunluğunun, neminin, içindeki taş ve kaya miktarının ve toprakla uç arasındaki hızın ve darbe açısının da oldukça önemli olduğunu vurgulamışlardır. Geliştirdikleri prototip laboratuvar test cihazının, toprakla iş organı arasındaki aşınm...

17. SAYFADAKI ANAHTAR KELIMELER

malzeme
aşınma
pulluk
sert
toprak
ısıl


17. SAYFA ICERIGI

17

Çizelge 2.1. Orjinal Durumdaki Malzemeler İle Sertleştirilmiş Malzemelerin Aşınma Değerleri (g/m)

Çelik Cinsi

Orijinal Durumda

Sertleştirilmiş Durumda

SAE 950-C

398,81

36,34

DIN 17100 St 52-3

201,12

48,38

Sandwich Çeliği

123,95

50,10

Foley ve ark. (1988), yaptıkları çalışmada tarım topraklarında alüminyum oksitli seramik kaplamalı dipkazanın aşınma performansını test etmişlerdir.
Yaldız (1990), pulluk uç demirlerinin uygun malzemeler ve ısıl işlemlerle aşınmaya olan etkilerini incelemiştir. Denemeler 180 dalık bir tarlada ve 3 gövdeli bir pullukla gerçekleştirilmiştir. Aşınma miktarları 2 gram hassasiyetindeki elektronik tartıyla, ağırlık bazında bulunmuştur. Yapılan denemeler ve laboratuvar incelemeleri sonucunda; yüksek miktardaki malzeme sertliğinin, aşınma direncini arttırdığı bulunmuştur. Ön gövdedeki aşınmanın daha fazla olduğu saptanmıştır.
Yu ve Bhole (1990), toprak işleme aletlerini tabi tutabilecekleri, toprak karakteristiklerini değiştirip kontrol edebilecekleri, bir prototip aşındırma test cihazı yapmışlardır. Gerçekleştirilen ilk deneylerde cihaz olumlu sonuç vermiştir.
Çoğay (1992), pulluk uç demirlerindeki aşınmaları belirlemek için tarla denemeleri yapmış ve ağırlık kayıpları ile keskin kenar kalınlıkları arasındaki ilişkileri incelemiştir. Aşınmayı önlemek için en etkin yüzey sertleştirme yöntemlerini bulmaya çalışmıştır. Uç demirlerinde sert karbürlerle bölgesel sertleştirmeler yapılarak, uç demirlerinin sertliği arttırılmış ve sonuçta malzemedeki aşınma en az düzeye indirilmiştir.
Kufel ve Wierzcholski (1993), yaptıkları çalışmada, pulluk gövdelerinin çatıya sabit ve esneyebilir bağlanmasının, uç demiri aşınmasına ne yönde etki edeceğini araştırmışlardır. Tarla denemeleri, yapısal değişiklik gösteren iki farklı model pulluğun çalışmalarını kapsamaktadır. Deney sonuçlarına göre, çatıya esnek bağlanan pulluktaki uç demirlerinde, çatıya sabit bağlanan pulluktaki uç demirlerine göre daha az aşınma gerçekleşmiştir.
Salokhe ve ark. (1993), tarımsal uygulamalarda emaye kaplamaları araştırmışlardır. Emaye kaplı ekipmanların toprak içinde çalışırken, sürtünmeyi,

İlgili Kaynaklar




single.php