3
2. GENEL BİLGİLER Origanum dağların süsü anlamına gelir (2). Origanum cinsi Lamarck,
Briquet, El-Gazzar ve Watson tarafından incelenmiş, Ietswaart tarafından revizyonu yapılmış (3), Kintziosun editörlüğünde de son gelişmeler derlenmiştir (4). Origanum cinsinin revizyonu yapıldığından bu yana 7 yeni takson ilave edilmiş, 2 adet sinonim ise geçerli isim olarak kabul edilmiştir (1, 6-9).
Origanum türleri ile ilgili yapılmış morfolojik, anatomik, palinolojik, sitotaksonomik, biyosistematik, korolojik ve kimyasal özelliklerini inceleyen ve ekonomik bakımdan önemini vurgulayan bazı çalışmalar, tezler ve makaleler bulunmaktadır (10-81).
Dünyadaki Origanum türlerinin tamamı 10 seksiyonda toplanmış olup 63 takson (44 tür, 12 hibrit) doğal yayılış göstermektedir. Bu seksiyonlar filogenetik olarak Amaracus (Gleditsch) Benth., Anatolicon Benth., Brevifilamentum Ietsw., Longitubus Ietsw., Chilocalyx (Briq.) Ietsw., Majorana (Mill.) Benth., Campanulaticalyx Ietsw., Elongatispica Ietsw., Origanum ve Prolaticorolla Ietsw. şeklinde sıralanmıştır (3, 9).
Türkiye sınırları içinde 8 seksiyon altında doğal olarak yetişen 22 türün (25 takson) 15 adedi endemik olup Tablo 2.1 de gösterilmiştir. Endemizm oranı % 59.1dir. Türkiye de yetişen 5 adet doğal hibrit Tablo 2.2de verilmektedir.
Origanum cinsinin genel morfolojik özelliklerine bakıldığında; çok yıllık olup toprak altı kısımları odunlu, gövdeleri dik veya tırmanıcı, 4 köşeli, uzunluğu 3060(-100) cm, genellikle tüylüdür. Yapraklar bir kaç tür hariç saplıdır. Saplı ve sapsız olmak üzere 2 tip salgı tüyü bulunur, sapsız salgı tüyleri 1 cm2 başına 50-2500 adettir. Yapraklar tüysüz olduğunda, ince bir mum tabakasıyla kaplı olmalarından dolayı hemen hemen donuk mavimsi yeşil renklidir. Yaprakların üzeri kalın kutikula tabakasıyla kaplıdır. Çiçek durumu paniküldür. Sadece O. onites türünde bütün spikalar aynı seviyede uzanır ve yalancı şemsiye halini alır (korimboz). Spikalar genellikle sıktır, brakteler imbrikat dizilişli, yuvarlak veya ovattır. Birçok türde bir vertisillastrumda 2 sapsız çiçek vardır. Kaliks çok çeşitlilik gösterir, boğaz tüylüdür.



14. SAYFAYA BENZER SAYFALAR

Türkiye'de yetişen Origanum L. (Labiatae) cinsi üzerinde epidermal incelemeler - Sayfa 26
13 100 cm’ nin üstüne çıkabilmektedir. Gövde 4-köşelidir, genellikle yan dallar taşır, genellikle (en azından tabanda) tüylüdür. Gövde tamamen tüylü olduğunda, tüyler genellikle bitkinin tüm diğer kısımlarında da bulunur. Tüyler bütün türlerde basit olup sadece O. dictamnus L. türünde dallanmıştır (tüy uzunluğu 0.1 mm’ den 3 mm’ ye kadar değişir). Bir tür içinde tüyler, uzunluk ve sayı bakımından...
Balıkesir yöresinde yetişen bazı Origanum L. (Lamiaceae) taksonlarının (Origanum onites L. ve Origanum vulgare L. spp. hirtum (Link. ) letswaart) çevre faktörleriyle olan ilişkilerinin ve polifenoloksidaz aktivitesinin belirlenmesi - Sayfa 47
1.2.2 Origanum L' nin Kısa Taksonomik Tarihi ve Yayılışı Origanum L. cinsi ilk olarak Linnaeus tarafından 1754 yılında Tournefort'a atıf yapılarak, Genem Plantarum'un 5. baskısında betimlenmiştir. Daha sonra çeşitli araştırmacılar Majorana ve Amaracus cinslerini de ilgili cinsler olarak yayınlamışlar ve Origanum cinsinin oluşumuna ve seksiyonlarına yönelik çeşitli hipotezler öne sür...
Türkiye'de yetişen Origanum L. (Labiatae) cinsi üzerinde epidermal incelemeler - Sayfa 77
64 Origanum Seksiyonu 4.2.21. O.vulgare L. Tanıtıcı dış morfolojik özellikleri: 10 cm’ye kadar çok yıllık otsu, basık piloz, hirsut ya da tüysüz ve sıklıkla mavimsi beyaz bir mum tabakasıyla kaplı. Dallar 25 cm’ye kadar uzunlukta, gövde başına 12 çifte kadar. Yapraklar saplıdan hemen hemen sapsıza kadar (yaprak sapı 20 mm’ye kadar), ovat, eliptik ya da yuvarlağımsı, 6-40 × 5-30 mm, akut ya da o...

14. SAYFADAKI ANAHTAR KELIMELER

genel
sapsız
genellikle
yapraklar
saplı
çiçek


14. SAYFA ICERIGI

3
2. GENEL BİLGİLER Origanum dağların süsü anlamına gelir (2). Origanum cinsi Lamarck,
Briquet, El-Gazzar ve Watson tarafından incelenmiş, Ietswaart tarafından revizyonu yapılmış (3), Kintziosun editörlüğünde de son gelişmeler derlenmiştir (4). Origanum cinsinin revizyonu yapıldığından bu yana 7 yeni takson ilave edilmiş, 2 adet sinonim ise geçerli isim olarak kabul edilmiştir (1, 6-9).
Origanum türleri ile ilgili yapılmış morfolojik, anatomik, palinolojik, sitotaksonomik, biyosistematik, korolojik ve kimyasal özelliklerini inceleyen ve ekonomik bakımdan önemini vurgulayan bazı çalışmalar, tezler ve makaleler bulunmaktadır (10-81).
Dünyadaki Origanum türlerinin tamamı 10 seksiyonda toplanmış olup 63 takson (44 tür, 12 hibrit) doğal yayılış göstermektedir. Bu seksiyonlar filogenetik olarak Amaracus (Gleditsch) Benth., Anatolicon Benth., Brevifilamentum Ietsw., Longitubus Ietsw., Chilocalyx (Briq.) Ietsw., Majorana (Mill.) Benth., Campanulaticalyx Ietsw., Elongatispica Ietsw., Origanum ve Prolaticorolla Ietsw. şeklinde sıralanmıştır (3, 9).
Türkiye sınırları içinde 8 seksiyon altında doğal olarak yetişen 22 türün (25 takson) 15 adedi endemik olup Tablo 2.1 de gösterilmiştir. Endemizm oranı % 59.1dir. Türkiye de yetişen 5 adet doğal hibrit Tablo 2.2de verilmektedir.
Origanum cinsinin genel morfolojik özelliklerine bakıldığında; çok yıllık olup toprak altı kısımları odunlu, gövdeleri dik veya tırmanıcı, 4 köşeli, uzunluğu 3060(-100) cm, genellikle tüylüdür. Yapraklar bir kaç tür hariç saplıdır. Saplı ve sapsız olmak üzere 2 tip salgı tüyü bulunur, sapsız salgı tüyleri 1 cm2 başına 50-2500 adettir. Yapraklar tüysüz olduğunda, ince bir mum tabakasıyla kaplı olmalarından dolayı hemen hemen donuk mavimsi yeşil renklidir. Yaprakların üzeri kalın kutikula tabakasıyla kaplıdır. Çiçek durumu paniküldür. Sadece O. onites türünde bütün spikalar aynı seviyede uzanır ve yalancı şemsiye halini alır (korimboz). Spikalar genellikle sıktır, brakteler imbrikat dizilişli, yuvarlak veya ovattır. Birçok türde bir vertisillastrumda 2 sapsız çiçek vardır. Kaliks çok çeşitlilik gösterir, boğaz tüylüdür.







single.php