Üç boyutlu dokuma kompozit yapıların mekanik analizi





































































11
Şekil 1.6 Filament sarma metodları (a: dairesel sarım; b: helisel sarım; c: polar sarım) 1.4.2. Üç boyutlu diyagonal örme (braiding) yöntemi
Diyagonal örgü, ipliklerin sırasıyla birbirlerinin üstünden ve altından geçerek bağlantı yapmasıyla oluşur. Çok yönlü üretim imkanı, mekanik özelliklerinin iyi olması ve düşük üretim maliyetleri gibi avantajlarından dolayı diyagonal örme yöntemine olan ilgi kompozit endüstrisinde son yıllarda giderek artmaktadır. Dokuma yapılarla kıyaslandığında, diyagonal örgü üretiminde iplikler daha az deforme olmaktadırlar. Bu özelliği, yüksek performanslı kırılgan liflerin üretiminde diyagonal örgü tekniğini daha uygun hale getirmektedir. Diyagonal örgü yapılar kompleks şekillerin üretimi için de uygun bir yöntemdir. Bu yüzden diyagonal örgü tekniği, bitmiş net şeklin aynısının veya çok yakın bir formunun üretimine olanak vermektedir. Bu tür formların normalde bir kompozit malzemeden elde edilmesi durumunda, malzeme üzerinde kesme veya oyma işlemleri gerekmektedir, bu da yapıdaki ipliklerin kesilmesi ve yapının mukavemetinin düşmesi anlamına gelmektedir (Ko 1989).
İki adımlı, dört adımlı ve çok adımlı; dairesel ve köşeli diyagonal örme yöntemleri çeşitli biçimli yapıların üretiminde başarıyla kullanılmaktadırlar. İki adımlı diyagonal örme biçimli yapıları, eksenel ve örücü ipliklerden oluşur. Eksenel iplikler kumaşa şekil verilen doğrultuda hareket eder ve yapı içerisinde düz olarak konumlanırlar. Bu iplikler herhangi bir örme bağlantısı yapmazlar. Örücü iplikler ise, sabit eksenel iplikler arasında hareket ederler. Eksenel iplikleri kavrayıp, biçimli yapıya şekil verirler. Makine yatağında eksenel ipliklerin düzenlemesi yapılırken; örücü ipliklerin sayısı ve



23. SAYFADAKI ANAHTAR KELIMELER

örme
yapı
makine
iplikler
boyutlu
diyagonal


23. SAYFA ICERIGI

11
Şekil 1.6 Filament sarma metodları (a: dairesel sarım; b: helisel sarım; c: polar sarım) 1.4.2. Üç boyutlu diyagonal örme (braiding) yöntemi
Diyagonal örgü, ipliklerin sırasıyla birbirlerinin üstünden ve altından geçerek bağlantı yapmasıyla oluşur. Çok yönlü üretim imkanı, mekanik özelliklerinin iyi olması ve düşük üretim maliyetleri gibi avantajlarından dolayı diyagonal örme yöntemine olan ilgi kompozit endüstrisinde son yıllarda giderek artmaktadır. Dokuma yapılarla kıyaslandığında, diyagonal örgü üretiminde iplikler daha az deforme olmaktadırlar. Bu özelliği, yüksek performanslı kırılgan liflerin üretiminde diyagonal örgü tekniğini daha uygun hale getirmektedir. Diyagonal örgü yapılar kompleks şekillerin üretimi için de uygun bir yöntemdir. Bu yüzden diyagonal örgü tekniği, bitmiş net şeklin aynısının veya çok yakın bir formunun üretimine olanak vermektedir. Bu tür formların normalde bir kompozit malzemeden elde edilmesi durumunda, malzeme üzerinde kesme veya oyma işlemleri gerekmektedir, bu da yapıdaki ipliklerin kesilmesi ve yapının mukavemetinin düşmesi anlamına gelmektedir (Ko 1989).
İki adımlı, dört adımlı ve çok adımlı; dairesel ve köşeli diyagonal örme yöntemleri çeşitli biçimli yapıların üretiminde başarıyla kullanılmaktadırlar. İki adımlı diyagonal örme biçimli yapıları, eksenel ve örücü ipliklerden oluşur. Eksenel iplikler kumaşa şekil verilen doğrultuda hareket eder ve yapı içerisinde düz olarak konumlanırlar. Bu iplikler herhangi bir örme bağlantısı yapmazlar. Örücü iplikler ise, sabit eksenel iplikler arasında hareket ederler. Eksenel iplikleri kavrayıp, biçimli yapıya şekil verirler. Makine yatağında eksenel ipliklerin düzenlemesi yapılırken; örücü ipliklerin sayısı ve

İlgili Kaynaklar







single.php