Uludağ Üniversitesi Tarımsal Uygulama ve Araştırma Merkezi tarım topraklarının ağır metal içeriklerinin incelenmesi



















































16
Araştırma topraklarının alınabilir Fe içerikleri Lindsay ve Norvell (1978) tarafından bildirilen sınır değeri (4.5mg kg-1) ile karşılaştırıldığında 4 nolu örnek (Gölet Karşısı) ve 27 nolu örneklerin (Bahçe-2) alınabilir Fe içeriklerinin yeterlilik sınırının hemen altında olduğu, diğer toprak örneklerinin Fe içeriklerinin ise sınır değerinin üzerinde olduğu görülmektedir (Çizelge 4.2). Bu sonuçlar, Araştırma ve Uygulama çiftliği topraklarının alınabilir Fe içeriklerinin yeterli düzeyde olduğunu göstermektedir. Nitekim, Araştırma ve Uygulama çiftliği topraklarının verimlilik özelliklerini belirleyen Katkat ve Özgüven (1997), toprakların bitkiye yarayışlı Fe içeriklerinin iyi durumda olduğunu bildirmişlerdir. Katkat ve ark. (1994), Özgümüş (1988) tarafından Bursa Ovasında şeftali bahçelerinde yaptıkları çalışmalarından da çok sayıda bahçe toprağında Fei yeterli düzeyde bulmuşlardır. Güney Marmara Bölgesi sanayi domates alanlarındaki, toprak sulama suyu ve domates meyvelerinde ağır metal içeriklerinin belirlenmesi çalışmasında Elmacı (1995) toprakların alınabilir Fe içeriklerini; M. Kemalpaşada 9.40-63.20 mg kg-1, Karacabeyde 8.00-64.00 mg kg-1, Bigada 3.60-108.00 mg kg-1 arasında değiştiğini belirlemiştir.
Araştırma topraklarının ilgili toplam ve alınabilir Mn içerikleri sırasıyla 603.491994. 75 (ortalama 853.04) ve 4.32-40.92 (ortalama 12.31) mg kg-1 arasında değiştiği görülmektedir (Çizelge 4.1 ve 4.2). Toprakların toplam Mn içeriklerini Kabata-Pendias ve Pendias (1992) 164-1330 mg kg-1, Mengel ve Kirkby (1987) ise toplam Mn için kritik konsantrasyonu 200-3000 mg kg-1 olarak bildirmişlerdir. Bu değerler araştırma topraklarının toplam Mn içerikleri ile karşılaştırıldığında, araştırılan toprakların Mn konsantrasyonlarının % 90ı normal sınır değerinde iken, %10u kritik düzeyde Mn içerdiği anlaşılmaktadır. Başar ve ark. (2001) Bursa Ovası şeftali bahçelerinde, Başar ve ark. (2004) İznik gölü çevresinde değişik su kaynaklarıyla sulanan tarım alanlarında toplam Mn konsantrasyonlarının normal sınırlar arasında olduğunu bildirmişlerdir. Elmacı (1995) Güney Marmara Bölgesi domates yetiştirilen alanlardan 0-25 cm derinlikten aldığı toprak örneklerinin toplam Mn içeriklerinin M.Kemalpaşada 460-875 mg kg-1, Karacabeyde 660-1275 mg kg-1, Bigada 845-1450 mg kg-1 arasında değiştiğini belirlemiştir. Ülkemizin farklı yörelerinde yapılan çalışmalarda ise Saatçi ve ark. (1988) İzmir ili aluviyal topraklarının toplam Mn içeriklerinin 300-1420 mg kg-1, Hakerlerler ve ark. (1994) Gümüldür ve Balçova satsuma mandarin bahçelerinin toplam Mn içeriklerinin 400-1530 mgkg-1 ve Kızılkaya ve ark.(1988) Samsun yöresi



25. SAYFADAKI ANAHTAR KELIMELER

içeriklerini
toprakların
arasında
bursa
toprak
alınabilir


25. SAYFA ICERIGI

16
Araştırma topraklarının alınabilir Fe içerikleri Lindsay ve Norvell (1978) tarafından bildirilen sınır değeri (4.5mg kg-1) ile karşılaştırıldığında 4 nolu örnek (Gölet Karşısı) ve 27 nolu örneklerin (Bahçe-2) alınabilir Fe içeriklerinin yeterlilik sınırının hemen altında olduğu, diğer toprak örneklerinin Fe içeriklerinin ise sınır değerinin üzerinde olduğu görülmektedir (Çizelge 4.2). Bu sonuçlar, Araştırma ve Uygulama çiftliği topraklarının alınabilir Fe içeriklerinin yeterli düzeyde olduğunu göstermektedir. Nitekim, Araştırma ve Uygulama çiftliği topraklarının verimlilik özelliklerini belirleyen Katkat ve Özgüven (1997), toprakların bitkiye yarayışlı Fe içeriklerinin iyi durumda olduğunu bildirmişlerdir. Katkat ve ark. (1994), Özgümüş (1988) tarafından Bursa Ovasında şeftali bahçelerinde yaptıkları çalışmalarından da çok sayıda bahçe toprağında Fei yeterli düzeyde bulmuşlardır. Güney Marmara Bölgesi sanayi domates alanlarındaki, toprak sulama suyu ve domates meyvelerinde ağır metal içeriklerinin belirlenmesi çalışmasında Elmacı (1995) toprakların alınabilir Fe içeriklerini; M. Kemalpaşada 9.40-63.20 mg kg-1, Karacabeyde 8.00-64.00 mg kg-1, Bigada 3.60-108.00 mg kg-1 arasında değiştiğini belirlemiştir.
Araştırma topraklarının ilgili toplam ve alınabilir Mn içerikleri sırasıyla 603.491994. 75 (ortalama 853.04) ve 4.32-40.92 (ortalama 12.31) mg kg-1 arasında değiştiği görülmektedir (Çizelge 4.1 ve 4.2). Toprakların toplam Mn içeriklerini Kabata-Pendias ve Pendias (1992) 164-1330 mg kg-1, Mengel ve Kirkby (1987) ise toplam Mn için kritik konsantrasyonu 200-3000 mg kg-1 olarak bildirmişlerdir. Bu değerler araştırma topraklarının toplam Mn içerikleri ile karşılaştırıldığında, araştırılan toprakların Mn konsantrasyonlarının % 90ı normal sınır değerinde iken, %10u kritik düzeyde Mn içerdiği anlaşılmaktadır. Başar ve ark. (2001) Bursa Ovası şeftali bahçelerinde, Başar ve ark. (2004) İznik gölü çevresinde değişik su kaynaklarıyla sulanan tarım alanlarında toplam Mn konsantrasyonlarının normal sınırlar arasında olduğunu bildirmişlerdir. Elmacı (1995) Güney Marmara Bölgesi domates yetiştirilen alanlardan 0-25 cm derinlikten aldığı toprak örneklerinin toplam Mn içeriklerinin M.Kemalpaşada 460-875 mg kg-1, Karacabeyde 660-1275 mg kg-1, Bigada 845-1450 mg kg-1 arasında değiştiğini belirlemiştir. Ülkemizin farklı yörelerinde yapılan çalışmalarda ise Saatçi ve ark. (1988) İzmir ili aluviyal topraklarının toplam Mn içeriklerinin 300-1420 mg kg-1, Hakerlerler ve ark. (1994) Gümüldür ve Balçova satsuma mandarin bahçelerinin toplam Mn içeriklerinin 400-1530 mgkg-1 ve Kızılkaya ve ark.(1988) Samsun yöresi

İlgili Kaynaklar







single.php